FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow جنگ اردشیر با كردان
جنگ اردشیر با كردان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

جنگ اردشیر با كردان

سـپاهي    ز   اصطـخر   بي‌مر   بـبرد
بـشد    ساخـتـه   تا   کند   رزم   کرد
بـه  نيکي  ز  يزدان همي جست مزد
کـه   ريزد  بر  آن  بوم  و  بر  خون  دزد
چو   شاه  اردشير  اندرآمد  به  تـنـگ
پذيره   شدش  کرد  بي‌مر  به  جـنـگ
يکي    کار   بدخوار   دشوار   گـشـت
ابا   کرد   کـشور   همه   يار   گـشـت
يکي    لـشـکري    کرد    بد   پارسي
فزونـتر   ز   گردان   او   يک  بـه  سي
يکي     روز     تا    شـب    برآويخـتـند
سـپاه         جـهاندار         بـگريخـتـند
ز بس کشته و خسته بر دشت جنگ
شد   آوردگـه   را   همه   جاي  تـنـگ
جز    از    شاه   با   خوارمايه   سـپاه
نـبد       نامداران       بدان      رزمـگاه
ز   خورشيد   تابان   وز   گرد  و  خاک
زبانـها   شد  از  تشنگي  چاک  چاک
هم‌انـگـه     درفـشي    برآورد    شب
که  بنشاند  آن جنگ و جوش و جلب
يکي    آتـشي   ديد   بر   سوي   کوه
بيامد      جـهاندار      با      آن     گروه
سوي   آتـش   آورد   روي   ا   ردشير
هـمان    اندکي    مرد    برنا    و    پير
چو   تـنـگ   اندر   آمد   شـبانان  بديد
بران    ميش   و   بز   پاسـبانان   بديد
فرود   آمد   از   باره   شاه   و   سـپاه
دهانـش     پر     از     خاک     آوردگاه
ازيشان  سبک  اردشير  آب خواسـت
هم‌انـگـه    بـبردند    با    آب   ماست
بياسود   و   لـخـتي   چريد   آنـچ  ديد
شـب  تيره  خفتان  به  سر بر کشيد
ز    خفـتان   شايسته   بد   بسـترش
بـه   بالين   نهاد   آن   کيي  مغـفرش
سـپيده    چو    برزد    ز    درياي   آب
سر    شاه    ايران    برآمد   ز   خواب
بيامد     بـه     بالين    او    سرشـبان
کـه   پدرام   باد   از  تو  روز  و  شـبان
چـه   آمد   کـه  اين  جاي  راه  تو  بود
کـه   نـه   در   خور   خوابـگاه   تو   بود
بـپرسيد   زان   سرشـبان   راه   شاه
کز      ايدر      کـجا     يابـم     آرامـگاه
چـنين   داد   پاسـخ   کـه   آباد  جاي
نيابي     مـگر     باشدت     رهـنـماي
از   ايدر   کـنون   چار   فرسـنـگ   راه
چو     رفـتي     پديد     آيد     آرامـگاه
وزان  روي  پيوستـه  شد  ده  بـه  ده
بـه    ده    در    يکي    نامـبردار    مـه
چو   بشنيد   زان  سرشـبان  اردشير
بـبرد    از    رمـه    راهـبر    چـند   پير
سـپـهـبد    ز    کوه    اندر    آمد    بده
ازان   ده   سبک  پيش  او  رفـت  مـه
سواران      فرسـتاد     برنا     و     پير
ازان     شـهر     تا     خوره     اردشير
سـپـه   را   چو   آگاهي  آمد  ز  شاه
هـمـه      شاددل      برگرفـتـند     راه
بـه     کردان     فرسـتاده    کارآگـهان
کـجا     کار    ايشان    بـجويد    نـهان
برفـتـند        پويان        و        بازآمدند
بر       شاه      ايران      فراز      آمدند
کـه   ايشان  همه  نامـجويند  و  شاد
ندارد   کـسي   بر   دل   از   شاه  ياد
برآنـند      کاندر     صـطـخر     اردشير
کهـن  گشت  و  شد  بخت برناش پير
چو  بشنيد شاه اين سخن شاد شد
گذشتـه   سخـن   بر  دلش  باد  شد
گزين     کرد     ازان    لـشـکر    نامدار
سواران    شـمـشيرزن    سي   هزار
کـماندار    با    تير    و   ترکـش   هزار
بياورد      با      خويشـتـن     شـهريار
چو   خورشيد  شد  زرد  لشـکر  براند
کـسي   را   کـه   نابردني  بد  بـماند
چو  شب  نيم  بگذشـت و تاريک شد
جـهاندار     با     کرد     نزديک     شد
همـه  دشت  زيشان  پر از خفته ديد
يکايک    دل    لشـکر    آشفـتـه   ديد
چو    آمد   سپـهـبد   بـه   بالين   کرد
عـنان     باره     تيزتـگ     را    سـپرد
برآهخـت     شـمـشير    و    اندرنهاد
گيا   را  ز  خون  بر  سر  افـسر  نـهاد
همه دشت زيشان سر و دست شد
ز   انـبوه   کشته  زمين  گسـت  شد
بي‌اندازه      زيشان     گرفـتار     شد
سـترگي    و    نابـخردي   خوار   شد
همـه    بومـهاشان    بـه   تاراج   داد
سـپـه   را   همـه   بدره   و   تاج  داد
چنان  شد  که  دينار بر سر به تشت
اگر   پير   مردي   ببردي   بـه  دشـت
بـه    دينار   او   کس   نـکردي   نـگاه
ز   نيک‌اخـتر   و  بـخـت  وز  داد  شاه
ز   مردي   نکردي  بدان  جنـگ  فـخر
گرازان    بيامد    بـه   شهر   صـطـخر
بـفرمود    کاسـپان    بـه   نيرو   کنيد
سـليح      سواران     بي‌آهو     کـنيد
چو   آسوده   گرديد   يکـسر  بـه  بزم
کـه    زود    آيد    انديشـه    روز   رزم
دليران    بـه    خوردن    نـهادند    سر
چو    آسوده   شد   کردگاه   و   کـمر
پرانديشـه      رزم      شد      اردشير
چو   اين   داستان   بـشـنوي   يادگير
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Taherian.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com