FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow جنگ اردشیر با اردوان و كشته شدن اردوان
جنگ اردشیر با اردوان و كشته شدن اردوان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

جنگ اردشیر با اردوان و كشته شدن اردوان

يکي   نامور   بود   نامـش   سـباک
ابا   آلـت   و   لـشـکر   و  راي  پاک
کـه  در  شهر  جـهرم  بد  او  پادشا
جـهانديده     با    داد    و    فرمانروا
مر  او  را  خجسته  پسر بود هفـت
چو  آگه  شد  از  پيش بهمن برفـت
ز    جـهرم    بيامد   سوي   اردشير
ابا  لـشـکر  و  کوس  و  با دار و گير
چو چشمش به روي سپهبد رسيد
ز    باره   درآمد   چـنانـچون   سزيد
بيامد    دمان   پاي   او   بوس   داد
ز    ساسانيان    بيشـتر    کرد   ياد
فراوان      جهانـجوي     بنواخـتـش
بـه    زود   آمدن   ارج   بشناختـش
پرانديشـه  شد  نامجوي  از سباک
دلش  گشت  زان  پير پر بيم و باک
بـه    راه    اندرون    نيز    آژير    بود
کـه   با   او   سپاه   جـهانـگير   بود
جـهانديده     بيدار     دل    بود    پير
بدانـسـت       انديشـه       اردشير
بيامد      بياورد     اسـتا     و     زند
چـنين    گـفـت    کز   کردگار   بلند
نژندسـت    پرمايه    جان    سـباک
اگر   دل   ندارد   سوي   شاه  پاک
چو   آگاهي   آمد   ز  شاه  اردشير
کـه    آورد    لـشـکر    بدين    آبـگير
چـنان  سير  سر  گشتم  از اردوان
کـه   از   پيرزن   گشـت  مرد  جوان
مرا     نيک‌پي    مـهربان    بـنده‌دان
شـکيبادل    و    راز    دانـنده    دان
چو  بشنيد  زو  اردشير  اين سخـن
يکي    ديگر   انديشـه   افگـند   بـن
مر   او   را  بـه  جاي  پدر  داشـتي
بران    نامدارانـش    سر   داشـتي
دل    شاه   ز   انديشـه   آزاد   شد
سوي      آذر     رام     خراد     شد
نيايش   بـسي   کرد   پيش  خداي
کـه   باشدش   بر  نيکوي  رهنماي
بـه     هر     کار    پيروزگر    داردش
درخـت    بزرگي    بـه   بر   داردش
وزان   جايگـه  شد  بـه  پرده‌سراي
عرض   پيش  او  رفـت  با  کدخداي
سـپـه   را   درم   داد   و   آباد   کرد
ز   دادار   نيکي   دهـش   ياد   کرد
چو  شد  لشکرش چون دلاور پلنگ
سوي  بهمن  اردوان  شد به جنـگ
چو    گـشـتـند    نزديک   با   يکدگر
برفـتـند         گردان        پرخاشـخر
سـپاه   از  دو  رويه  کشيدند  صـف
هـمـه  نيزه  و  تيغ  هندي  به  کف
چو    شيران    جنـگي   برآويخـتـند
چو  جوي  روان  خون همي ريختند
بدين  گونه  تا  گشـت خورشيد زرد
هوا   پر   ز  گرد  و  زمين  پر  ز  مرد
چو   شد   چادر   چرخ   پيروزه‌رنـگ
سـپاه  سـباک  اندر  آمد  به  جنگ
برآمد   يکي   باد  و  گردي  چو  قير
بيامد    ز    قـلـب   سـپاه   اردشير
بيفـگـند   زيشان   فراوان   به   گرز
کـه  با  زور  و  دل  بود  و با فر و برز
گريزان     بـشد     بـهـمـن    اردوان
تنـش    خسـتـه   تير   و   تيره‌روان
پس‌اندر  همي تاخت شاه اردشير
ابا     نالـه     بوق     و    باران    تير
برين  هم  نشان  تا به شهر صطخر
کـه  بهمن  بدو  داشت  آواز  و فخر
ز   گيتي  چو  برخاسـت  آواز  شاه
ز  هر  سو  بپيوست  بي‌مر  سـپاه
مر   او   را   فراوان   نـمودند   گـنـج
کـجا  بهمـن  آگنده  بود  آن  به رنج
درمـهاي     آگـنده     را    برفـشاند
بـه  نيرو  شد  از  پارس لشکر براند

چو     آگاهي     آمد    سوي    اردوان
دلـش    گـشـت    پربيم   و   تيره‌روان
چـنين   گـفـت   کين   راز   چرخ   بلند
هـمي   گـفـت   با   من   خداوند   پند
هران    بد   کز   انديشـه   بيرون   بود
ز  بخشش  به کوشـش گذر چون بود
گـماني     نـبردم    کـه    از    اردشير
يکي     نامـجوي    آيد    و    شـهرگير
در    گـنـج    بـگـشاد   و   روزي   بداد
سـپـه    بر    گرفـت    و   بنه   برنـهاد
ز    گيل    و   ز   ديلـم   بيامد   سـپاه
هـمي   گرد   لشـکر   برآمد   بـه  ماه
وزان     روي    لـشـکر    بياورد    شاه
سـپاهي   کـه   بر   باد   بربسـت  راه
ز    بـس    نالـه    بوق    و   با   کرناي
ترنـگيدن    زنـگ    و    هـندي    دراي
ميان    دو    لـشـکر   دو   پرتاب   ماند
بـه   خاک   اندرون   مار  بي‌تاب  ماند
خروشان   سپاه  و  درفشان  درفـش
سرافـشان   دل   از   تيغهاي  بنفـش
چهـل  روز  زين  سان همي جنگ بود
بران    زيردسـتان   جـهان   تنـگ   بود
ز    هرگونـه‌يي   تنـگ   شد   خوردني
هـمان     تـنـگ    شد    راه    آوردني
ز بس کشته شد روي هامون چو کوه
بـشد   خسـتـه   از   زندگاني   ستوه
سرانـجام       ابري      برآمد      سياه
بـشد   کوشـش   و   رزم  را  دستگاه
يکي    باد    برخاسـت    از   انـجـمـن
دل    جنـگيان   گشت   زان   پرشکـن
بـتوفيد     کوه     و     بـلرزيد    دشـت
خروشـش   همي   از  هوا  برگذشت
بـترسيد       زان      لـشـکر      اردوان
شدند   اندرين   يک  سخـن  هـم‌زبان
کـه   اين   کار   بر   اردوان  ايزديسـت
بدين   لشـکر   اکنون   ببايد  گريسـت
بـه   روزي   کجا   سخـت  شد  کارزار
همـه     خواستـند     آنگـهي    زينهار
بيامد     ز     قـلـب    سـپاه    اردشير
چـکاچاک    برخاسـت    و   باران   تير
گرفـتار     شد     در     ميان     اردوان
بداد     از    پي    تاج    شيرين    روان
بـه    دسـت    يکي   مرد   خراد   نام
چو    بـگرفـت    بردش    گرفته   لـگام
بـه   پيش   جهانـجوي   بردش   اسير
ز    دور    اردوان    را    بديد    اردشير
فرود    آمد    از    باره    شاه    اردوان
تنـش    خـسـتـه    تير    و    تيره‌روان
بـه    دژخيم    فرمود    شاه   اردشير
کـه    رو   دشـمـن   پادشا   را   بـگير
بـه   خنـجر   ميانـش  به  دو  نيم  کن
دل    بدسـگالان    پر    از    بيم    کـن
بيامد      دژآگاه      و     فرمان     گزيد
شد    آن    نامدار   از   جـهان   ناپديد
چـنين   اسـت   کردار   اين   چرخ  پير
چـه   با   اردوان   و   چـه   با  اردشير
اگر      تا      سـتاره      برآرد      بـلـند
سـپارد    هـم   آخر   بـه   خاک   نژند
دو    فرزند    او    هـم    گرفـتار    شد
برو     تـخـمـه     آرشي    خوار    شد
مر  آن  هر  دو  را  پاي  کرده  بـه بـند
بـه    زندان    فرسـتاد    شاه    بـلـند
دو     بدمـهر     از     رزم    بـگريخـتـند
بـه      دام      بـلا      در     نياويخـتـند
برفـتـند     گريان     بـه     هندوسـتان
سزد   گر  کني  زين  سخن  داسـتان
همـه    رزمـگـه    پر   سـتام   و   کمر
پر   از  آلـت  و  لـشـکر  و  سيم  و  زر
بـفرمود      تا      گرد     کردند     شاه
ببـخـشيد   زان   پس  همه  بر  سپاه
برفـت     از    ميان    بزرگان    سـباک
تـن    اردوان   را   ز   خون   کرد   پاک
خروشان   بشستـش   ز  خاک  نـبرد
بر   آيين   شاهان  يکي  دخـمـه  کرد
بـه    ديبا    بـپوشيد    خستـه   برش
ز    کافور   کرد   افـسري   بر   سرش
بـه  پيمود  آن  خاک  کاخش  بـه  پي
ز  لشکر هران‌کس که شد سوي ري
وزان      پـس     بيامد     بر     اردشير
چـنين   گفـت   کاي  شاه  دانش‌پذير
تو    فرمان   بر   و   دخـتر   او   بـخواه
کـه  با  فر  و  برزسـت  و  با تاج و گاه
بـه  دست  آيدت  افسر  و  تاج  و گنج
کـجا   اردوان   گرد   کرد  آن  بـه  رنـج
ازو   پـند   بشـنيد   و   گفتا   رواسـت
هـم   اندر   زمان  دختر  او  بخواسـت
بـه   ايوان  او  بد  هـمي  يک  دو  ماه
توانـگر      سپهـبد      توانـگر     سـپاه
سوي   پارس   آمد   ز   ري  نامـجوي
برآسوده    از    رزم    وز   گـفـت‌وگوي
يکي   شارسـتان  کرد  پر  کاخ  و  باغ
بدو  اندرون  چشمه  و  دشـت  و  راغ
کـه    اکـنون    گرانـمايه   دهقان   پير
هـمي     خواندش     خوره     اردشير
يکي   چشـمـه   بد  بي‌کران  اندروي
فراوان    ازو   رود   بـگـشاد   و   جوي
برآورد     زان     چشـمـه     آتـشـکده
بدو   تازه  شد  مهر  و  جـشـن  سده
بـه  گرد  اندرش  باغ  و  ميدان  و کاخ
برآورده        شد        جايگاه       فراخ
چو  شد  شاه  با  دانـش  و  فر  و زور
هـمي   خواندش   مرزبان  شـهر  گور
بـه   گرد   اندرش  روستاها  بساخـت
چو   آباد  کردش  کس  اندر  نشاخـت
بـه    جايي    يکي    ژرف   دريا   بديد
هـمي   کوه   بايست   پيشـش   بريد
بـبردند      ميتين      و     مردان     کار
وزان      کوه      بـبريد     صد     جويبار
هـمي   راند   از   کوه   تا   شـهر  گور
شد  آن  شارستان پر سراي و ستور

 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com