| چو آگاهي آمد سوي اردوان |
| دلـش گـشـت پربيم و تيرهروان |
| چـنين گـفـت کين راز چرخ بلند |
| هـمي گـفـت با من خداوند پند |
| هران بد کز انديشـه بيرون بود |
| ز بخشش به کوشـش گذر چون بود |
| گـماني نـبردم کـه از اردشير |
| يکي نامـجوي آيد و شـهرگير |
| در گـنـج بـگـشاد و روزي بداد |
| سـپـه بر گرفـت و بنه برنـهاد |
| ز گيل و ز ديلـم بيامد سـپاه |
| هـمي گرد لشـکر برآمد بـه ماه |
| وزان روي لـشـکر بياورد شاه |
| سـپاهي کـه بر باد بربسـت راه |
| ز بـس نالـه بوق و با کرناي |
| ترنـگيدن زنـگ و هـندي دراي |
| ميان دو لـشـکر دو پرتاب ماند |
| بـه خاک اندرون مار بيتاب ماند |
| خروشان سپاه و درفشان درفـش |
| سرافـشان دل از تيغهاي بنفـش |
| چهـل روز زين سان همي جنگ بود |
| بران زيردسـتان جـهان تنـگ بود |
| ز هرگونـهيي تنـگ شد خوردني |
| هـمان تـنـگ شد راه آوردني |
| ز بس کشته شد روي هامون چو کوه |
| بـشد خسـتـه از زندگاني ستوه |
| سرانـجام ابري برآمد سياه |
| بـشد کوشـش و رزم را دستگاه |
| يکي باد برخاسـت از انـجـمـن |
| دل جنـگيان گشت زان پرشکـن |
| بـتوفيد کوه و بـلرزيد دشـت |
| خروشـش همي از هوا برگذشت |
| بـترسيد زان لـشـکر اردوان |
| شدند اندرين يک سخـن هـمزبان |
| کـه اين کار بر اردوان ايزديسـت |
| بدين لشـکر اکنون ببايد گريسـت |
| بـه روزي کجا سخـت شد کارزار |
| همـه خواستـند آنگـهي زينهار |
| بيامد ز قـلـب سـپاه اردشير |
| چـکاچاک برخاسـت و باران تير |
| گرفـتار شد در ميان اردوان |
| بداد از پي تاج شيرين روان |
| بـه دسـت يکي مرد خراد نام |
| چو بـگرفـت بردش گرفته لـگام |
| بـه پيش جهانـجوي بردش اسير |
| ز دور اردوان را بديد اردشير |
| فرود آمد از باره شاه اردوان |
| تنـش خـسـتـه تير و تيرهروان |
| بـه دژخيم فرمود شاه اردشير |
| کـه رو دشـمـن پادشا را بـگير |
| بـه خنـجر ميانـش به دو نيم کن |
| دل بدسـگالان پر از بيم کـن |
| بيامد دژآگاه و فرمان گزيد |
| شد آن نامدار از جـهان ناپديد |
| چـنين اسـت کردار اين چرخ پير |
| چـه با اردوان و چـه با اردشير |
| اگر تا سـتاره برآرد بـلـند |
| سـپارد هـم آخر بـه خاک نژند |
| دو فرزند او هـم گرفـتار شد |
| برو تـخـمـه آرشي خوار شد |
| مر آن هر دو را پاي کرده بـه بـند |
| بـه زندان فرسـتاد شاه بـلـند |
| دو بدمـهر از رزم بـگريخـتـند |
| بـه دام بـلا در نياويخـتـند |
| برفـتـند گريان بـه هندوسـتان |
| سزد گر کني زين سخن داسـتان |
| همـه رزمـگـه پر سـتام و کمر |
| پر از آلـت و لـشـکر و سيم و زر |
| بـفرمود تا گرد کردند شاه |
| ببـخـشيد زان پس همه بر سپاه |
| برفـت از ميان بزرگان سـباک |
| تـن اردوان را ز خون کرد پاک |
| خروشان بشستـش ز خاک نـبرد |
| بر آيين شاهان يکي دخـمـه کرد |
| بـه ديبا بـپوشيد خستـه برش |
| ز کافور کرد افـسري بر سرش |
| بـه پيمود آن خاک کاخش بـه پي |
| ز لشکر هرانکس که شد سوي ري |
| وزان پـس بيامد بر اردشير |
| چـنين گفـت کاي شاه دانشپذير |
| تو فرمان بر و دخـتر او بـخواه |
| کـه با فر و برزسـت و با تاج و گاه |
| بـه دست آيدت افسر و تاج و گنج |
| کـجا اردوان گرد کرد آن بـه رنـج |
| ازو پـند بشـنيد و گفتا رواسـت |
| هـم اندر زمان دختر او بخواسـت |
| بـه ايوان او بد هـمي يک دو ماه |
| توانـگر سپهـبد توانـگر سـپاه |
| سوي پارس آمد ز ري نامـجوي |
| برآسوده از رزم وز گـفـتوگوي |
| يکي شارسـتان کرد پر کاخ و باغ |
| بدو اندرون چشمه و دشـت و راغ |
| کـه اکـنون گرانـمايه دهقان پير |
| هـمي خواندش خوره اردشير |
| يکي چشـمـه بد بيکران اندروي |
| فراوان ازو رود بـگـشاد و جوي |
| برآورد زان چشـمـه آتـشـکده |
| بدو تازه شد مهر و جـشـن سده |
| بـه گرد اندرش باغ و ميدان و کاخ |
| برآورده شد جايگاه فراخ |
| چو شد شاه با دانـش و فر و زور |
| هـمي خواندش مرزبان شـهر گور |
| بـه گرد اندرش روستاها بساخـت |
| چو آباد کردش کس اندر نشاخـت |
| بـه جايي يکي ژرف دريا بديد |
| هـمي کوه بايست پيشـش بريد |
| بـبردند ميتين و مردان کار |
| وزان کوه بـبريد صد جويبار |
| هـمي راند از کوه تا شـهر گور |
| شد آن شارستان پر سراي و ستور |
