| وزين سو بـه دريا رسيد اردشير |
| به يزدان چنين گفت کاي دستگير |
| تو کردي مرا ايمن از بدکـنـش |
| کـه هرگز مـبيناد نيکي تنـش |
| برآسود و مـلاح را پيش خواند |
| ز کار گذشـتـه فراوان براند |
| نـگـه کرد فرزانـه مـلاح پير |
| بـه بالا و چـهر و بر اردشير |
| بدانسـت کو نيست جز کي نژاد |
| ز فر و ز اورنگ او گـشـت شاد |
| بيامد بـه دريا هـم اندر شـتاب |
| بـه هر سو برافگند زورق بـه آب |
| ز آگاهي نامدار اردشير |
| سـپاه انجـمـن شد بران آبگير |
| هرانکـس که بد بابکي در صطخر |
| بـه آگاهي شاه کردند فـخر |
| دگر هرک از تـخـم دارا بدند |
| بـه هر کـشوري نامدارا بدند |
| چو آگاهي آمد ز شاه اردشير |
| ز شادي جوان شد دل مرد پير |
| هـمي رفـت مردم ز دريا و کوه |
| بـه نزديک برنا گروها گروه |
| ز هر شـهر فرزانـهيي رايزن |
| بـه نزد جهانجوي گشت انجمـن |
| زبان برگـشاد اردشير جوان |
| کـه اي نامداران روشـنروان |
| کـسي نيست زين نامدار انجمن |
| ز فرزانـه و مردم رايزن |
| کـه نشـنيد کاسکـندر بدگمان |
| چـه کرد از فرومايگي در جـهان |
| نياکان ما را يکايک بـکـشـت |
| بـه بيدادي آورد گيتي به مشت |
| چو مـن باشم از تخم اسفـنديار |
| بـه مرز اندرون اردوان شـهريار |
| سزد گرد مر اين را نـخوانيم داد |
| وزين داسـتان کس نـگيريم ياد |
| چو باشيد با مـن بدين يارمـند |
| نمانـم بـه کس نام و تخت بلند |
| چه گوييد و اين را چه پاسخ دهيد |
| کـه پاسـخ بـه آواز فرخ نهيد |
| هرانکـس که بود اندر آن انجمن |
| ز شـمـشير زن مرد و از رايزن |
| چو آواز بشـنيد بر پاي خاسـت |
| هـمـه راز دل بازگفتند راسـت |
| کـه هرکس که هستيم بابکنژاد |
| بـه ديدار و چهر تو گشـتيم شاد |
| و ديگر که هـسـتيم ساسانيان |
| بـبـنديم کين را کـمر بر ميان |
| تن و جان ما سربسر پيش تست |
| غم و شادماني به کم بيش تست |
| بـه دو گوهر از هرکـسي برتري |
| سزد بر تو شاهي و کـنداوري |
| بـه فرمان تو کوه هامون کـنيم |
| بـه تيغ آب دريا همه خون کـنيم |
| چو پاسخ بدان گونـه ديد اردشير |
| سرش برتر آمد ز ناهيد و تير |
| بران مـهـتران آفرين گسـتريد |
| بـه دل در ز انديشه کين گستريد |
| بـه نزديک دريا يکي شارسـتان |
| پيافگند و شد شارستان کارستان |
| يکي موبدي گـفـت با اردشير |
| کـه اي شاه نيکاختر و دلـپذير |
| سر شـهرياري همي نو کـني |
| بر پارس بايد کـه بيخو کـني |
| ازان پـس کـني رزم با اردوان |
| کـه اختر جوانست و خسرو جوان |
| کـه او از ملوک طوايف به گنـج |
| فزونـسـت و زو ديدي آزار و رنج |
| چو برداشـتي گاه او را ز جاي |
| ندارد کسي زين سپـس با تو پاي |
| چو بـشـنيد گردن فراز اردشير |
| سخنـهاي بايسـتـه و دلپذير |
| چو برزد سر از تيغ کوه آفـتاب |
| بـه سوي صطخر آمد از پيش آب |
| خـبر شد بر بـهـمـن اردوان |
| دلـش گشـت پردرد و تيرهروان |
| نـکرد ايچ بر تخت شاهي درنـگ |
| سـپاهي بياورد با ساز جـنـگ |
