FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow آگاهی یافتن اردوان از گریختن اردشیر با کنیزک و تاختنش از عقب ایشان
آگاهی یافتن اردوان از گریختن اردشیر با کنیزک و تاختنش از عقب ایشان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

آگاهی یافتن اردوان از گریختن اردشیر با کنیزک و تاختنش از عقب ایشان

چـنان  بد  که  بي‌ماه  روي  اردوان
نـبودي   شـب   و  روز  روشن‌روان
ز   ديبا   نـبرداشـتي  دوش  و  يال
مـگر   چـهر   گلنار   ديدي  به  فال
چو    آمدش    هنگام    برخاسـتـن
بـه   ديبا   سر   گاهش   آراسـتـن
کـنيزک    نيامد    بـه    بالين   اوي
برآشفت  و پيچان شد از کين اوي
بدربر   سـپاه   ايسـتاده   بـه   پاي
بياراستـه   تخـت  و  تاج  و  سراي
ز    درگاه    برخاسـت    سالار   بار
بيامد        بر       نامور       شـهريار
بدو   گفـت   گردنکـشان   بر   درند
هر   آنکـس   کجا   مهتر   کـشورند
پرستـندگان   را  چنين  گفت  شاه
کـه   گلـنار  چون  راه  و  آيين  نگاه
ندارد     نيايد     بـه     بالين     مـن
کـه  داند  بدين  داستان  دين  مـن
بيامد     هـم‌انـگاه     مـهـتر     دبير
کـه  رفتست  بيگاه  دوش  اردشير
وز  آخر  ببردست  خـنـگ  و  سياه
کـه     بد     باره     نامـبردار    شاه
هـم‌انـگاه   شد   شاه   را   دلـپذير
کـه   گنـجور   او   رفت   با  اردشير
دل   مرد   جـنـگي   برآمد  ز  جاي
برآشفـت  و  زود  اندر  آمد  به پاي
سواران    جـنـگي    فراوان    بـبرد
تو  گفتي  همي  باره  آتش سـپرد
بره‌بر     يکي     نامور    ديد    جاي
بـسي    اندرو    مردم   و   چارپاي
بـپرسيد   زيشان  که  شبگير  هور
شـنيدي   شـما  بانگ  نعل  ستور
يکي  گفت زيشان که اندر گذشت
دو  تن  بر  دو باره درآمد به دشـت
هـمي   برگذشتـند   پويان   به  راه
يکي   باره   خـنـگ   و  ديگر  سياه
بـه   دم   سواران   يکي  غرم  پاک
چو  اسپي  همي  بر پراگـند خاک
بـه  دستور  گفت  آن  زمان اردوان
کـه  اين  غرم  باري  چرا شد دوان
چنين  داد  پاسخ  که آن فر اوست
به  شاهي و نيک‌اختري پر اوست
گر   اين   غرم   دريابد   او  را  مـتاز
کـه    اين   کار   گردد   بـمابر   دراز
فرود     آمد    آن    جايگـه    اردوان
بـخورد    و   برآسود   و   آمد   دوان
هـمي   تاختـند   از   پس  اردشير
بـه   پيش   اندرون   اردوان  و  وزير
جوان   با   کـنيزک   چو   باد  دمان
نـپردخـت    از   تاختـن   يک   زمان
کرا     يار    باشد    سـپـهر    بـلـند
بروبر     ز    دشـمـن    نيايد    گزند
ازان   تاختـن   رنجـه  شد  اردشير
بديد     از    بـلـندي    يکي    آبـگير
جوانـمرد   پويان   به   گلنار   گفـت
که  اکنون  که با رنج گشتيم جفت
بـبايد   بدين   چشـمـه   آمد   فرود
کـه  شد  باره  و  مرد  بي‌تار  و پود
بـباشيم   بر   آب  و  چيزي  خوريم
ازان   پـس   بر   آسودگي  بـگذريم
چو   هر   دو   رسيدند   نزديک   آب
بـه  زردي  دو  رخساره چون آفتاب
همي  خواست  کايد فرود اردشير
دو    مرد    جوان    ديد    بر   آبـگير
جوانان    بـه    آواز    گـفـتـند    زود
عـنان    و    رکيبـت    ببايد   بـسود
کـه   رسـتي   ز  کام  و  دم  اژدها
کـنون     آب    خوردن    نيارد    بـها
نـبايد   کـه   آيي   به  خوردن  فرود
تـن    خويش    را   داد   بايد   درود
چو  از  پندگوي  آن  شـنيد اردشير
بـه  گلنار  گفت  اين  سخن يادگير
رکيبش گران شد سبک شد عنان
بـه   گردن   برآورد  رخشان  سنان
پـس‌اندر    چو    باد   دمان   اردوان
هـمي   تاخـت  با  رنج  و  تيره‌روان
بدانگـه  که  بگذشت  نيمي  ز  روز
فـلـک    را    بـپيمود    گيتي   فروز
يکي  شارستان  ديد با رنگ و بوي
بـسي  مردم  آمد  به  نزديک  اوي
چـنين    گفـت   با   موبدان   نامدار
کـه  کي  برگذشت  آن دلاور سوار
چـنين   داد   پاسخ   بدو  رهنـماي
کـه  اي  شاه  نيک‌اختر  و پاک‌راي
بدانگـه  که  خورشيد  برگشت  زرد
بگـسـترد     شـب     چادر    لاژورد
بدين  شهر  بگذشت  پويان  دو تـن
پر   از   گرد  وبي‌آب  گشتـه  دهـن
يکي  غرم  بود  از  پـس  يک  سوار
کـه  چون  او  نديدم  به  ايوان نـگار
چـنين   گفـت  با  اردوان  کدخداي
کز   ايدر   مـگر  بازگردي  بـه  جاي
سپـه  سازي  و  ساز  جنگ  آوري
کـه   اکـنون   دگرگونه  شد  داوري
که بختش پس پشت او برنشست
ازين   تاختـن  باد  ماند  به  دسـت
يکي    نامـه    بـنويس   نزد   پـسر
به  نامه  بگوي اين سخن در به در
نـشاني    مـگر    يابد   از   اردشير
نـبايد  که  او  دو  شد  از غرم شير
چو  بشنيد  زو  اردوان  اين  سخـن
بدانـسـت    کاواز    او   شد   کهـن
بدان   شارسـتان   اندر   آمد  فرود
هـمي  داد  نيکي  دهش  را  درود
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com