| چو شد روي کشور بـه کردار قير |
| کـنيزک بيامد بر اردشير |
| چو دريا برآشـفـت مرد جوان |
| کـه يک روز نشـکيبي از اردوان |
| کـنيزک بگفـت آنچ روشنروان |
| هـمي گـفـت با نامدار اردوان |
| سخن چون ز گلنار زان سان شنيد |
| شـکيبايي و خامـشي برگزيد |
| دل مرد برنا شد از ماه تير |
| ازان پس همي جسـت راه گريز |
| بدو گفـت گر من بـه ايران شوم |
| ز ري سوي شـهر دليران شوم |
| تو با من سگالي که آيي بـه رام |
| گر ايدر بـباشي بـه نزديک شاه |
| اگر با مـن آيي توانـگر شوي |
| هـمان بر سر کشور افسر شوي |
| چـنين داد پاسخ که من بندهام |
| نـباشـم جدا از تو تا زندهام |
| هـمي گفت با لب پر از باد سرد |
| فرو ريخـت از ديدگان آب زرد |
| چـنين گفـت با ماهروي اردشير |
| کـه فردا بـبايد شدن ناگزير |
| کـنيزک بيامد بـه ايوان خويش |
| بـه کف برنهاده تن و جان خويش |
| چو شد روي گيتي ز خورشيد زرد |
| بـه خـم اندر آمد شـب لاژورد |
| کـنيزک در گـنـجـها باز کرد |
| ز هر گوهري جسـتـن آغاز کرد |
| ز ياقوت وز گوهر شاهوار |
| ز دينار چندانـک بودش بـه کار |
| بيامد به جايي که بودش نشست |
| بدان خانـه بنهاد گوهر ز دسـت |
| هـمي بود تا شـب برآمد ز کوه |
| بخفـت اردوان جاي شد بيگروه |
| از ايوان بيامد بـه کردار تير |
| بياورد گوهر بر اردشير |
| جهانجوي را ديد جامي به دست |
| نگهبان اسپان همه خفته مست |
| کـجا مستشان کرده بود اردشير |
| که وي خواست رفتن همي ناگزير |
| دو اسـپ گرانـمايه کرده گزين |
| بر آخر چـنان بود در زير زين |
| جـهانـجوي چون روي گلنار ديد |
| هـمان گوهر و سرخ دينار ديد |
| هـماندر زمان پيش بنـهاد جام |
| بزد بر سر تازي اسـپان لـگام |
| بپوشيد خفتان و خود بر نشست |
| يکي تيغ زهر آب داده به دسـت |
| هـمان ماهرخ بر دگر بارگي |
| نشسـتـند و رفتـند يکبارگي |
| از ايوان سوي پارس بنـهاد روي |
| همي رفت شادان دل و راهجوي |
