| يکي کاخ بود اردوان را بـلـند |
| بـه کاخ اندرون بندهيي ارجمـند |
| کـه گـلـنار بد نام آن ماهروي |
| نـگاري پر از گوهر و رنـگ و بوي |
| بر اردوان هـمـچو دسـتور بود |
| بران خواسـتـه نيز گنـجور بود |
| بروبر گراميتر از جان بدي |
| بـه ديدار او شاد و خـندان بدي |
| چـنان بد که روزي برآمد بـه بام |
| دلـش گشت زان خرمي شادکام |
| نـگـه کرد خـندان لب اردشير |
| جوان در دل ماه شد جايگير |
| هـمي بود تا روز تاريک شد |
| هـمانا بـه شب روز نزديک شد |
| کـمـندي بران کنـگره بر ببست |
| گره زد برو چند و ببـسود دسـت |
| بـه گـسـتاخي از باره آمد فرود |
| هـمي داد نيکي دهـش را درود |
| بيامد خرامان بر اردشير |
| پر از گوهر و بوي مشـک و عـبير |
| ز بالين ديبا سرش برگرفـت |
| چو بيدار شد تنـگ در بر گرفـت |
| نـگـه کرد برنا بران خوبروي |
| بدان موي و آن روي و آن رنگ و بوي |
| بدان ماه گفت از کـجا خاسـتي |
| کـه پرغـم دلـم را بياراسـتي |
| چـنين داد پاسخ که من بـندهام |
| ز گيتي بـه ديدار تو زندهام |
| دلارام گـنـجور شاه اردوان |
| کـه از من بود شاد و روشنروان |
| کـنون گر پذيري ترا بـندهام |
| دل و جان بـه مـهر تو آگـندهام |
| بيايم چو خواهي بـه نزديک تو |
| درفـشان کـنـم روز تاريک تو |
| چو لـخـتي برآمد برين روزگار |
| شـکـسـت اندر آمد به آموزگار |
| جـهانديده بيدار بابـک بـمرد |
| سراي کـهـن ديگري را سـپرد |
| چو آگاهي آمد سوي اردوان |
| پر از غم شد و تيره گشتـش روان |
| گرفـتـند هر مهـتري ياد پارس |
| سپهـبد بـه مهتر پسر داد پارس |
| بـفرمود تا کوس بيرون برند |
| ز درگاه لـشـکر بـه هامون برند |
| جـهان تيره شد بر دل اردشير |
| ازان پير روشـندل و دسـتـگير |
| دل از لـشـکر اردوان برگرفـت |
| وزان آگـهي راي ديگر گرفـت |
| کـه از درد او بد دلـش پرسـتيز |
| بـه هر سو همي جست راه گريز |
| ازان پس چنان بد کـه شاه اردوان |
| ز اخـترشـناسان روشـنروان |
| بياورد چـندي بـه درگاه خويش |
| همي بازجست اختر و راه خويش |
| هـمان نيز تا گردش روزگار |
| ازان پـس کرا باشد آموزگار |
| فرسـتادشان نزد گـلـنار شاه |
| بدان تا کنـند اخـتران را نـگاه |
| سـه روز اندر آن کار شد روزگار |
| نـگـه کرده شد طالع شـهريار |
| چو گـنـجور بـشـنيد آوازشان |
| سخـن گفتـن از طالع و رازشان |
| سيم روز تا شب گذشته سه پاس |
| کـنيزک بپردخـت ز اخترشناس |
| پر از آرزو دل لـبان پر ز باد |
| هـمي داشت گفتار ايشان به ياد |
| چـهارم بـشد مرد روشـنروان |
| کـه بـگـشايد آن راز با اردوان |
| برفـتـند با زيجـها برکـنار |
| ز کاخ کـنيزک بر شـهريار |
| بـگـفـتـند راز سپـهر بلـند |
| همان حکم او بر چه و چون و چند |
| کزين پـس کنون تانه بـس روزگار |
| ز چيزي بـپيچد دل نامدار |
| کـه بـگريزد از مهتري کهـتري |
| سـپـهـبد نژادي و کـنداوري |
| وزان پـس شود شهرياري بلـند |
| جـهاندار و نيکاختر و سودمـند |
| دل نامور مـهـتر نيکبـخـت |
| ز گفتار ايشان غمي گشت سخت |
