| چو نـه ماه بگذشت بر ماهچـهر |
| يکي کودک آمد چو تابـنده مـهر |
| بـه مانـنده نامدار اردشير |
| فزاينده و فرخ و دلـپذير |
| هـمان اردشيرش پدر کرد نام |
| نيا شد بـه ديدار او شادکام |
| هـمي پروريدش به بربر بـه ناز |
| برآمد برين روزگاري دراز |
| مر او را کـنون مردم تيزوير |
| هـمي خواندش بابکان اردشير |
| بياموخـتـندش هـنر هرچ بود |
| هـنر نيز بر گوهرش بر فزود |
| چنان شد به ديدار و فرهنگ و چهر |
| کـه گفتي همي زو فروزد سپهر |
| پـس آگاهي آمد سوي اردوان |
| ز فرهنـگ وز دانـش آن جوان |
| کـه شير ژيانست هنـگام رزم |
| بـه ناهيد ماند هـمي روز بزم |
| يکي نامـه بنوشت پـس اردوان |
| سوي بابـک نامور پـهـلوان |
| کـه اي مرد بادانش و رهنـماي |
| سخـنگوي و با نام و پاکيزهراي |
| شـنيدم کـه فرزند تو اردشير |
| سواريسـت گوينده و يادگير |
| چو نامـه بخواني هـماندر زمان |
| فرستـش به نزديک ما شادمان |
| ز بايسـتـهها بينيازش کنـم |
| ميان يلان سرفرازش کـنـم |
| چو باشد بـه نزديک فرزند ما |
| نـگوييم کو نيسـت پيوند ما |
| چو آن نامه شاه بابـک بـخواند |
| بسي خون مژگان به رخ برفشاند |
| بـفرمود تا پيش او شد دبير |
| هـمان نورسيده جوان اردشير |
| بدو گـفـت کاين نامـه اردوان |
| بـخوان و نگهکن به روشن روان |
| مـن اينک يکي نامه نزديک شاه |
| نويسـم فرستـم يکي نيکخواه |
| بـگويم کـه اينـک دل و ديده را |
| دلاور جوان پـسـنديده را |
| فرسـتادم و دادمـش نيز پـند |
| چو آيد بدان بارگاه بـلـند |
| تو آن کن که از رسم شاهان سزد |
| نـبايد کـه بادي برو بر وزد |
| در گنـج بگـشاد بابـک چو باد |
| جوان را ز هرگونـهيي کرد شاد |
| ز زرين سـتام و ز گوپال و تيغ |
| ز فرزند چيزش نيامد دريغ |
| ز دينار و ديبا و اسـپ و رهي |
| ز چيني و زربفت شاهنشـهي |
| بياورد و بـنـهاد پيش جوان |
| جوان شد پرسـتـنده اردوان |
| بـسي هديهها نيز با اردشير |
| ز ديبا و دينار و مشـک و عـبير |
| ز پيش نيا کودک نيک پي |
| بـه درگاه شاه اردوان شد بري |
