FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow خواب دیدن بابك در كار ساسان
خواب دیدن بابك در كار ساسان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

خواب دیدن بابك در كار ساسان

چو  دارا  به  رزم  اندرون  کشتـه  شد
هـمـه   دوده   را   روز   برگشتـه  شد
پـسر   بد   مر   او   را   يکي  شادکام
خردمـند  و  جنگي  و  ساسان به نام
پدر   را  بران  گونه  چون  کشـتـه  ديد
سر    بـخـت    ايرانيان    گشتـه   ديد
ازان    لـشـکر    روم    بگريخـت   اوي
بـه    دام    بـلا    در    نياويخـت   اوي
بـه   هندوسـتان   در   به  زاري  بمرد
ز   ساسان   يکي  کودکي  ماند  خرد
بدين    هـم‌نـشان    تا   چهارم   پـسر
هـمي   نام   ساسانـش   کردي   پدر
شـبانان     بدندي     و    گر    ساربان
هـمـه   سالـه   با   رنج   و   کار  گران
چو   کهـتر   پسر  سوي  بابـک  رسيد
بـه  دشت  اندرون  سر  شبان را بديد
بدو    گـفـت    مزدورت    آيد   بـه   کار
کـه     ايدر    گذارد    بـه    بد    روزگار
بپذرفـت     بدبـخـت     را    سرشـبان
هـمي  داشـت  با  رنج  روز  و  شبان
چو   شد   کارگر   مرد  و  آمد  پـسـند
شـبان  سرشبان  گشت  بر گوسفند
دران     روزگاري    هـمي    بود    مرد
پر  از  غم  دل  و  تـن  پر  از رنـج و درد
شـبي   خفتـه  بد  بابک  رود  ياب  
چـنان   ديد  روشن  روانش  بـه  خاب
کـه  ساسان  به  پيل ژيان برنشست
يکي   تيغ   هندي  گرفته  بـه  دسـت
هرانـکـس    کـه    آمد    بر    او    فراز
برو     آفرين    کرد    و    بردش    نـماز
زمين     را    بـه    خوبي    بياراسـتي
دل     تيره     از     غـم     بـپيراسـتي
بـه   ديگر  شب‌اندر  چو  بابک  بخفـت
هـمي  بود  با  مغزش  انديشه  جفت
چـنان   ديد   در   خواب  کاتش‌پرسـت
سـه  آتش  ببردي  فروزان  به  دست
چو  آذر  گشسپ  و  چو  خراد و مـهر
فروزان    بـه    کردار    گردان   سـپـهر
هـمـه   پيش   ساسان  فروزان  بدي
بـه   هر   آتـشي   عود   سوزان  بدي
سر    بابـک    از    خواب    بيدار   شد
روان    و    دلـش    پر   ز   تيمار   شد
هرانـکـس   کـه   در   خواب  دانا  بدند
بـه    هر    دانـشي    بر    توانا    بدند
بـه    ايوان    بابـک    شدند    انجـمـن
بزرگان       فرزانـه      و      راي      زن
چو   بابـک  سخن  برگشاد  از  نهفـت
هـمـه   خواب  يکسر  بديشان  بگفت
پرانديشـه   شد  زان  سخن  رهنماي
نـهاده      برو     گوش     پاسـخ‌سراي
سرانـجام   گفـت   اي  سرافراز  شاه
بـه    تائ‌ويل    اين    کرد   بايد   نـگاه
کسي  را که بينند زين سان به خواب
بـه    شاهي   برآرد   سر   از   آفـتاب
ور    ايدونـک   اين   خواب   زو   بـگذرد
پـسر   باشدش   کز   جـهان  بر  خورد
چو بابک شنيد اين سخن گشت شاد
براندازه‌شان   يک  بـه  يک  هديه  داد
بـفرمود     تا     سرشـبان    از    رمـه
بر      بابـک     آيد     بـه     روز     دمـه
بيامد    شـبان    پيش    او   با   گـليم
پر   از   برف   پـشـمينـه  دل  بدو  نيم
بـپردخـت    بابـک    ز    بيگانـه    جاي
بدر    شد    پرستـنده    و    رهـنـماي
ز   ساسان   بـپرسيد   و   بنواخـتـش
بر     خويش     نزديک     بنـشاخـتـش
بـپرسيدش    از    گوهر    و    از   نژاد
شـبان   زو   بـترسيد   و  پاسـخ  نداد
ازان   پـس   بدو  گفت  کاي  شـهريار
شـبان  را  به  جان  گر  دهي  زينـهار
بـگويد   ز   گوهر   همه  هرچ  هسـت
چو  دستم  بگيري به پيمان به دست
کـه   با  من  نسازي  بدي  در  جـهان
نـه    بر   آشـکار   و   نـه   اندر   نـهان
چو    بشـنيد    بابـک   زبان   برگـشاد
ز    يزدان    نيکي    دهـش   کرد   ياد
کـه   بر   تو   نـسازم  بـه  چيزي  گزند
بدارمـت     شادان‌دل     و     ارجـمـند
بـه  بابک  چنين  گفت  زان پس جوان
کـه   مـن   پور   ساسانم  اي  پهلوان
نـبيره      جـهاندار      شاه      اردشير
کـه   بهمنش   خواندي  همي  يادگير
سرافراز       پور       يل      اسـفـنديار
ز   گشتاسـپ   يل   در  جـهان  يادگار
چو   بشـنيد   بابـک   فرو   ريخـت  آب
ازان  چشم  روشن  کـه  او ديد خواب
بياورد       پـس       جامـه      پـهـلوي
يکي      باره     با     آلـت     خـسروي
بدو   گفـت   بابـک   به   گرمابـه   شو
هـمي    باش   تا   خـلـعـت   آرند   نو
يکي   کاخ   پرمايه   او   را   بـساخـت
ازان   سرشبانان   سرش  برافراخـت
چو   او   را   بران   کاخ   بر  جاي  کرد
غـلام    و    پرسـتـنده    بر   پاي   کرد
بـه     هر     آلـتي    سرفرازيش    داد
هـم   از   خواسـتـه   بي‌نيازيش   داد
بدو    داد    پـس    دخـتر   خويش   را
پـسـنديده     و    افـسر    خويش    را
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com