| کـنون پادشاه جـهان را سـتاي |
| بـه رزم و به بزم و به دانش گراي |
| سرافراز مـحـمود فرخـندهراي |
| کزويسـت نام بزرگي بـه جاي |
| جـهاندار ابوالـقاسـم پر خرد |
| کـه رايش هـمي از خرد برخورد |
| هـمي باد تا جاودان شاد دل |
| ز رنـج و ز غم گشـتـه آزاد دل |
| شـهـنـشاه ايران و زابلستان |
| ز قـنوج تا مرز کابـلـسـتان |
| برو آفرين باد و بر لـشـکرش |
| چه بر خويش و بر دوده و کشورش |
| جـهاندار سالار او مير نـصر |
| کزو شادمانـسـت گردنده عـصر |
| دريغـش نيايد ز بـخـشيدن ايچ |
| نـه آرام گيرد بـه روز بيسـچ |
| چو جنـگ آيدش پيش جنـگ آورد |
| سر شـهرياران بـه چنـگ آورد |
| برآنکس که بخشش کند گنج خويش |
| ببخـشد نـهانديشد از رنج خويش |
| جـهان تاجـهاندار مـحـمود باد |
| وزو بـخـشـش و داد موجود باد |
| سـپـهدار چون بوالمـظـفر بود |
| سرلـشـکر از ماه برتر بود |
| کـه پيروز نامسـت و پيروزبخـت |
| هـمي بـگذرد تير او بر درخـت |
| هـميشـه تـن شاه بيرنج باد |
| نشستـش همـه بر سر گنج باد |
| هـميدون سـپـهدار او شاد باد |
| دلـش روشـن و گنجش آباد باد |
| چـنين تا به پايست گردان سپهر |
| ازين تخـمـه هرگز مـبراد مـهر |
| پدر بر پدر بر پـسر بر پـسر |
| هـمـه تاجدارند و پيروزگر |
| گذشـتـه ز شوال ده با چـهار |
| يکي آفرين باد بر شـهريار |
| کزين مژده داديم رسـم خراج |
| کـه فرمان بد از شاه با فر و تاج |
| کـه سالي خراجي نخواهند بيش |
| ز ديندار بيدار وز مرد کيش |
| بدين عـهد نوشينروان تازه شد |
| هـمـه کار بر ديگر اندازه شد |
| چو آمد بران روزگاري دراز |
| هـمي بـفـگـند چادر داد باز |
| بـبيني بدين داد و نيکي گـمان |
| کـه او خلعـتي يابد از آسـمان |
| کـه هرگز نـگردد کهـن بر برش |
| بـماند کـلاه کيان بر سرش |
| سرش سـبز باد و تنـش بيگزند |
| منـش برگذشـتـه ز چرخ بلند |
| ندارد کـسي خوار فال مرا |
| کـجا بـشـمرد ماه و سال مرا |
| نگـه کـن که اين نامه تا جاودان |
| درفـشي بود بر سر بـخردان |
| بـماند بـسي روزگاران چـنين |
| کـه خوانـند هرکـس برو آفرين |
| چـنين گـفـت نوشين روان قباد |
| کـه چون شاه را دل بـپيچد ز داد |
| کـند چرخ منـشور او را سـپاه |
| سـتاره نـخواند ورا نيز شاه |
| سـتـم نامـه عزل شاهان بود |
| چو درد دل بيگـناهان بود |
| بـماناد تا جاودان اين گـهر |
| هـنرمـند و بادانـش و دادگر |
| نـباشد جـهان بر کـسي پايدار |
| هـمـه نام نيکو بود يادگار |
| کـجا شد فريدون و ضحاک و جـم |
| مـهان عرب خـسروان عـجـم |
| کـجا آن بزرگان ساسانيان |
| ز بـهراميان تا بـه سامانيان |
| نـکوهيدهتر شاه ضـحاک بود |
| کـه بيدادگر بود و ناپاک بود |
| فريدون فرخ سـتايش بـبرد |
| بـمرد او و جاويد نامـش نـمرد |
| سـخـن ماند اندر جـهان يادگار |
| سخـن بـهـتر از گوهر شاهوار |
| سـتايش نـبرد آنـک بيداد بود |
| بـه گنج و به تخت مهي شاد بود |
| گسستـه شود در جهان کام اوي |
| نـخواند بـه گيتي کسي نام اوي |
| ازين نامـه شاه دشـمـنگداز |
| کـه بادا همه ساله بر تخـت ناز |
| همـه مردم از خانها شد به دشت |
| نيايش همي ز آسمان برگذشـت |
| کـه جاويد بادا سر تاجدار |
| خـجـسـتـه برو گردش روزگار |
| ز گيتي مـبيناد جز کام خويش |
| نوشـتـه بر ايوانـها نام خويش |
| هـمان دوده و لشکر و کـشورش |
| هـمان خسروي قامت و منظرش |
