FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اردشیر بابكان arrow زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك
زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

زادن اورمزد شاپور از دختر مهرك

بـسي       برنيامد      برين      روزگار
که  سرو  سهي  چون گل آمد به بار
چو   نـه   ماه   بگذشـت  بر  ماه‌روي
يکي   کودک   آمد   بـه   بالاي   اوي
تو    گفـتي   کـه   بازآمد   اسفـنديار
وگر        نامدار       اردشير       سوار
ورا      نام      شاپور     کرد     اورمزد
کـه    سروي   بد   اندر   ميان   فرزد
چـنين   تا   برآمد  برين  هفـت  سال
بـبود    اورمزد   از   جهان   بي‌هـمال
ز   هرکـس  نهانش  همي  داشتـند
بـه     جايي     بـبازيش    نگذاشتـند
بـه   نخچير  شد  هفت  روز  اردشير
بـشد      نيز      شاپور     نـخـچيرگير
نـهان     اورمزد     از     ميان     گروه
بيامد    کز    آموخـتـن   شد   سـتوه
دوان  شد  بـه  ميدان  شاه  اردشير
کـماني  به  يک  دست و ديگر دو تير
ابا   کودکان  چـند  و  چوگان  و  گوي
بـه   ميدان   شاه   اندر  آمد  ز  کوي
جـهاندار   هـم   در   زمان   با  سـپاه
بـه    ميدان    بيامد    ز    نـخـچيرگاه
ابا         موبدان         موبد        تيزوير
بـه    نزديک    ايوان   رسيد   اردشير
بزد    کودکي    نيز    چوگان    ز   راه
بـشد  گوي  گردان  بـه  نزديک  شاه
نرفـتـند   زيشان   پـس   گوي   کس
بـماندند     بر     جاي    ناکام    بـس
دوان     اورمزد     از    ميانـه    برفـت
بـه   پيش   جهاندار   چون  باد  تفـت
ز    پيش   نيا   زود   برداشـت   گوي
ازو  گشت  لشکر  پر  از  گفـت‌وگوي
ازان   پس  خروشي  برآورد  سخـت
کزو   خيره   شد   شاه  پيروز  بـخـت
بـه  موبد  چنين  گفـت  کين  پاک‌زاد
نگـه   کـن   کـه   تا  از  که  دارد  نژاد
بـپرسيد     موبد     ندانسـت    کـس
همـه   خامـشي   برگزيدند   و   بس
بـه  موبد  چنين  گفت  پس  شهريار
کـه  بردارش  از  خاک  و  نزد  مـن آر
بـشد   موبد   و   برگرفـتـش   ز   گرد
بـبردش        بر        شاه       آزادمرد
بدو   گفت  شاه  اين  گرانـمايه  خرد
ترا     از     نژاد    کـه    بايد    شـمرد
نـترسيد    کودک    بـه    آواز   گفـت
کـه     نام     نژادم    نـبايد    نـهـفـت
مـنـم    پور   شاپور   کو   پور   تسـت
ز     فرزند     مـهرک    نژاد    درسـت
فروماند   زان   کار   گيتي   شگـفـت
بـخـنديد    و    انديشـه   اندر   گرفت
بـفرمود     تا    رفـت    شاپور    پيش
بـه  پرسش  گرفتش  ز  اندازه  بيش
بـترسيد            شاپور           آزادمرد
دلـش  گشت  پردرد  و  رخساره زرد
بـخـنديد       زو       نامور      شـهريار
بدو    گـفـت    فرزند    پـنـهان    مدار
پـسر  بايد  از  هرک  باشد  رواسـت
کـه   گويند   کاين   بچه  پادشاسـت
بدو    گـفـت    شاپور    نوشـه   بدي
جـهان   را   بـه   ديدار   توشـه   بدي
ز  پشت  منسـت  اين  و  نام اورمزد
درخـشـنده    چون   لاله   اندر   فرزد
نـهان   داشتـم   چندش   از  شهريار
بدان     تا     برآيد    بر    از    ميوه‌دار
گرانـمايه   از   دختر   مهرک   اسـت
ز پشت منست اين مرا بي‌شکست
ز  آب  و  ز  چاه  آن  کـجا  رفـتـه  بود
پسر  گفت  و  پرسيد و چندي شنود
ز    گـفـتار   او   شاد   شد   اردشير
بـه    ايوان    خراميد    خود   با   وزير
گرفـتـه      دلاويز      را      بر     کـنار
ز  ايوان  سوي  تخـت  شد  شـهريار
بياراسـت      زرين      يکي      زيرگاه
يکي   طوق   فرمود   و   زرين   کـلاه
سر      خرد      کودک     بياراسـتـند
بـس   از  گنج  در  و  گهر  خواستـند
هـمي  ريخت  تا  شد  سرش ناپديد
تـنـش   را   نيا   زان  ميان  برکـشيد
بـسي  زر  و  گوهر  بـه  درويش  داد
خردمـند    را   خواسـتـه   بيش   داد
بـه      ديبا     بياراسـت     آتـشـکده
هـم    ايوان    نوروز    و    کاخ   سده
يکي   بزمگـه   ساخت   با   مهـتران
نشسـتـند      هرجاي     رامشـگران
چـنين    گـفـت    با   نامداران   شهر
هرانکـس  که  او  از  خرد داشت بهر
کـه   از   گفـت   دانا   ستاره   شـمر
نـبايد   کـه   هرگز   کند   کـس   گذر
چنين  گفته  بد  کيد هندي که بخت
نـگردد   ترا   ساز  و  خرم  به  تـخـت
نـه  کشور  نه  افسر نه گنج و سپاه
نـه   ديهيم   شاهي   نـه   فر   کـلاه
مـگر      تخـمـه     مـهرک     نوش‌زاد
بياميزد     آن     دوده    با    ان    نژاد
کـنون  ساليان  اندر  آمد  به  هشت
کـه  جز  به  آرزو  چرخ  بر  ما نگشت
چو   شاپور   رفـت  اندر  آرام  خويش
ز  گيتي  نديده  بـه  جز  کام  خويش
زمين هفت کشور مرا گشت راست
دلم يافت از بخت چيزي که خواست
وزان     پـس     بر     کارداران     اوي
شهـنـشاه     کردند     عـنوان    اوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Mozafaraldin-shah-ghajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com