FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
زادن شاپور اردشیر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

زادن شاپور اردشیر

بـه   دل   گفـت   موبد   کـه   بد  روزگار
کـه   فرمان   چـنين   آمد   از   شـهريار
هـمـه     مرگ     راييم     برنا    و    پير
ندارد       پـسر       شـهريار      اردشير
گر     او    بي‌عدد    ساليان    بـشـمرد
بـه   دشمـن   رسد  تخت  چون  بگذرد
هـمان    بـه    کزين    کار    ناسودمـند
بـه    مردي    يکي   کار   سازم   بـلـند
ز   کـشـتـن   رهانـم   مر   اين   ماه  را
مـگر    زين   پـشيمان   کنـم   شاه   را
هرانـگـه     کزو     بـچـه     گردد     جدا
بـه    جاي    آرم   اين   گـفـتـه   پادشا
نـه   کاريسـت   کز   دل   همي  بـگذرد
خردمـند     باشـم     بـه    از    بي‌خرد
بياراسـت    جايي   بـه   ايوان   خويش
کـه  دارد  ورا  چون  تـن  و جان خويش
بـه    زن   گـفـت   اگر   هيچ   باد   هوا
بـبيند       ورا       مـن       ندارم       روا
پس انديشه کرد آنک دشمن بسيست
گـمان   بد   و   نيک   با   هرکـسيسـت
يکي   چاره   سازم   کـه   بدگوي  مـن
نراند   بـه   زشـت   آب   در  جوي  مـن
بـه   خانـه   شد  و  خايه  ببريد  پسـت
برو    داغ   و   دارو   نـهاد   و   بـبـسـت
بـه    خايه    نـمـک    بر    پراگـند    زود
بـه   حـقـه   در   آگـند   بر   سان   دود
هـم‌اندر    زمان    حقـه   را   مـهر   کرد
بيامد     خروشان    و    رخـساره    زرد
چو    آمد    بـه    نزديک    تخـت   بـلـند
هـمان   حقـه   بنـهاد   با   مهر   و  بند
چـنين   گـفـت   با   شاه   کين   زينهار
سـپارد    بـه    گـنـجور    خود   شهريار
نوشـتـه    بر    آن    حـقـه    تاريخ    آن
پديدار      کرده      بـن     و     بيخ     آن
چو    هـنـگامـه    زادن    آمد    فراز
ازان    کار    بر    باد    نـگـشاد   راز
پـسر    زاد    پـس    دخـتر   اردوان
يکي   خـسروآيين   و   روشـن‌روان
از   ايوان  خويش  انجمـن  دور  کرد
ورا     نام     دسـتور    شاپور    کرد
نهانش همي داشت تا هفت سال
يکي  شاه  نو  گشـت  با  فر  و يال
چـنان   بد   کـه   روزي   بيامد  وزير
بديد     آب     در     چـهره    اردشير
بدو   گـفـت   شاها   انوشـه   بدي
روان   را  به  انديشـه  توشـه  بدي
ز   گيتي   هـمـه   کام  دل  يافـتي
سر   دشمـن   از   تخت   برتافـتي
کنون  گاه شادي و مي خوردنست
نـه   هنـگام   انديشه‌ها   کردنست
زمين هفت کشور سراسر تراست
جهان يکسر از داد تو گشت راست
چـنين   داد   پاسـخ   ورا   شـهريار
کـه     اي     پاک‌دل    موبد    رازدار
زمانه به شمشير ما راست گشت
غـم  و  رنج  و  ناخوبي اندر گذشت
مرا   سال  بر  پنـجـه  و  يک  رسيد
ز  کافور  شد  مشک  و  گـل  ناپديد
پـسر  بايدي  پيشم  اکنون  به پاي
دلاراي    و    نيروده    و   رهـنـماي
پدر   بي‌پـسر   چون   پـسر  بي‌پدر
کـه   بيگانـه   او   را   نگيرد   بـه  بر
پس از من بدشمن رسد تاج و گنج
مرا  خاک  سود  آيد  و  درد  و  رنـج
بـه   دل   گفـت   بيدار   مرد   کهـن
کـه    آمد    کـنون   روزگار   سخـن
بدو   گفـت   کاي   شاه  کهـتر  نواز
جوانـمرد    روشـن‌دل    و    سرفراز
گر   ايدونـک   يابم  به  جان  زينـهار
مـن   اين   رنج   بردارم  از  شـهريار
بدو   گفت  شاه  اي  خردمـند  مرد
چرا    بيم    جان   ترا   رنـجـه   کرد
بـگوي   آنـچ   داني   و   بـفزاي  نيز
ز   گفـت   خردمند   برتر   چـه  چيز
چـنين   داد   پاسـخ   بدو  کدخداي
کـه  اي  شاه  روشن‌دل و پاک‌راي
يکي   حقـه   بد   نزد  گنـجور  شاه
سزد  گر  بخواهد  کـنون  پيش  گاه
بـه   گنـجور   گفت   آنک   او  زينهار
ترا    داد    آمد    کـنون    خواسـتار
بدو   بازده   تا  ببينم  کـه  چيسـت
مـگرمان  نبايد  به  انديشه  زيست
بياورد    آن    حقـه    گـنـجور   اوي
سـپرد   آنک  بستد  ز  دستور  اوي
بدو گفت شاه اندرين حقه چيست
نـهاده   برين   بند  بر  مهر  کيسـت
بدو  گفت  کان  خون  گرم  منسـت
بريده   ز   بن   پاک  شرم  منـسـت
سـپردي      مرا      دخـتر     اردوان
کـه    تا   بازخواهي   تـن   بي‌روان
نکشـتـم   کـه   فرزند   بد  در  نهان
بـترسيدم      از     کردگار     جـهان
بجسـتـم   ز   فرمانت  آزرم  خويش
بريدم  هـم‌اندر  زمان  شرم خويش
بدان    تا   کـسي   بد   نـگويد   مرا
بـه    درياي    تهمـت   نـشويد   مرا
کـنون   هفت‌ساله‌ست   شاپور  تو
کـه    دايم    خرد   باد   دسـتور   تو
چـنو   نيسـت   فرزند   يک  شاه  را
نـماند    مـگر    بر    فـلـک   ماه   را
ورا    نام    شاپور    کردم    ز   مـهر
کـه   از  بخت  تو  شاد  بادا  سپـهر
هـمان  مادرش  نيز  با  او  به جاي
جـهانـجوي    فرزند    را    رهنـماي
بدو   ماند  شاه  جهان  درشگـفـت
ازان   کودک   انديشـه‌ها   برگرفـت
ازان  پس  چنين  گفـت با کدخداي
کـه  اي  مرد  روشن‌دل  و  پاک‌راي
بـسي  رنج  برداشتي  زين  سخن
نمانـم   کـه   رنـج   تو   گردد   کهن
کـنون  صد  پسر  گير همسال اوي
بـه  بالا  و  دوش  و  بر  و  يال  اوي
هـمان   جامـه  پوشيده  با  او  بهم
نـبايد  کـه  چيزي  بود  بيش  و  کم
همـه  کودکان  را به ميدان فرست
بـه  بازيدن  گوي  و  چوگان فرست
چو  يک  دشت کودک بود خوب‌چهر
بـپيچد   ز   فرزند   جانم   بـه   مـهر
بدان   راسـتي   دل   گواهي  دهد
مرا     با     پـسر    آشـنايي    دهد
آخرین بروز رسانی ( ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ )
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-4.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com