| وزان پـس پراگنده شد آگـهي |
| کـه بيکار شد تخت شاهنشهي |
| بـه مرد اردشير آن خردمند شاه |
| بـه شاپور بسپرد گنج و سـپاه |
| خروشي برآمد ز هر مرز و بوم |
| ز قيدافـه برداشـتـند باژ روم |
| چو آگاهي آمد بـه شاپور شاه |
| بياراست کوس و درفش و سپاه |
| هـمي راند تا پيش الـتوينـه |
| سـپاهي سبـک بينياز از بنه |
| سـپاهي ز قيدافـه آمد برون |
| کـه از گرد خورشيد شد تيرهگون |
| ز التوينـه همچـنين لشـکري |
| بيامد سپـهدارشان مـهـتري |
| برانوش بد نام آن پـهـلوان |
| سواري سرافراز و روشـنروان |
| کـجا بود بر قيصران ارجـمـند |
| کمـند افـگـني نامداري بلند |
| چو برخاست آواز کوس از دو روي |
| ز قـلـب اندر آمد گو نامـجوي |
| وزين سو بـشد نامدراي دلير |
| کـجا نام او بود گرزسـپ شير |
| برآمد ز هر دو سپـه کوس و غو |
| بجـنـبيد در قلبـگـه شاه نو |
| ز بس ناله بوق و هـندي دراي |
| هـمي چرخ و ماهاندر آمد ز جاي |
| تـبيره ببسـتـند بر پشت پيل |
| هـميبر شد آوازشان بر دو ميل |
| زمين جنب جنبان شد و پر ز گرد |
| چو آتـش درخشان سنان نـبرد |
| رواني کـجا با خرد بود جفـت |
| سـتاره همي بارد از چرخ گفت |
| برانوش جنگي به قلـب اندرون |
| گرفـتار شد با دلي پر ز خون |
| وزان روميان کشته شد سه هزار |
| بالـتوينـه در صـف کارزار |
| هزار و دو سيصد گرفـتار شد |
| دل جـنـگيان پر ز تيمار شد |
| فرسـتاد قيصر يکي يادگير |
| بـه نزديک شاپور شاه اردشير |
| کـه چـندين تو از بهر دينار خون |
| بريزي تو با داور رهـنـمون |
| چـه گويي چو پرسند روز شمار |
| چـه پوزش کـني پيش پروردگار |
| فرسـتيم باژي چنان هم که بود |
| برين نيز دردي نـبايد فزود |
| هـمان نيز با باژ فرمان کـنيم |
| ز خويشان فراوان گروگان کـنيم |
| ز الـتوينـه بازگردي رواسـت |
| فرسـتيم با باژ هرچت هواست |
| هـمي بود شاپور تا باژ و ساو |
| فرسـتاد قيصر ده انـبان گاو |
| غـلام و پرسـتار رومي هزار |
| گرانـمايه ديبا نـه اندر شـمار |
| بالـتوينـه در بـبد روز هفـت |
| ز روم اندر آمد بـه اهواز رفـت |
| يکي شارسـتان نام شاپور گرد |
| برآورد و پرداخـت در روز ارد |
| هـمي برد سالار زان شهر رنج |
| بـپردخـت بـسيار با رنج گنج |
| يکي شارسـتان بود آباد بوم |
| بـپردخـت بـهر اسيران روم |
| در خوزيان دارد اين بوم و بر |
| کـه دارند هرکـس بروبر گذر |
| بـه پارس اندرون شارستان بلند |
| برآورد پاکيزه و سودمـند |
| يکي شارستان کرد در سيستان |
| در آنـجاي بسيار خرماسـتان |
| کـه يک نيم او کرده بود اردشير |
| دگر نيم شاپور گرد و دلير |
| کـهـن دژ به شهر نشاپور کرد |
| کـه گويند با داد شاپور کرد |
| هـمي برد هر سو برانوش را |
| بدو داشتي در سخـن گوش را |
| يکي رود بد پهـن در شوشـتر |
| کـه ماهي نـکردي بروبر گذر |
| برانوش را گفـت گر هـندسي |
| پـلي ساز آنجا چنانچون رسي |
| کـه ما بازگرديم و آن پل به جاي |
| بـماند بـه دانايي رهـنـماي |
| بـه رش کرده بالاي اين پل هزار |
| بـخواهي ز گنج آنچ آيد بـه کار |
| تو از دانـشي فيلـسوفان روم |
| فراز آر چـندي بران مرز و بوم |
| چو اين پل برآيد سوي خان خويش |
| برو تازيان باش مهـمان خويش |
| ابا شادماني و با ايمـني |
| ز بد دور وز دسـت اهريمـني |
| بـه تدبير آن پـل باسـتاد مرد |
| فراز آوريدش بران کارکرد |
| بـپردخـت شاپور گنـجي بران |
| کـه زان باشد آساني مردمان |
| چو شد شه برانوش کرد آن تمام |
| پـلي کرد بالا هزارانـش گام |
| چو شد پل تمام او ز ششتر برفت |
| سوي خان خود روي بنهاد تفـت |
