| چو بر گاه رفـت اورمزد بزرگ |
| ز نخـچير کوتاه شد چنـگ گرگ |
| جـهان را همي داشت با ايمـني |
| نـهان گـشـت کردار آهرمـني |
| نـخـسـت آفرين کرد بر کردگار |
| توانا و دانا و پروردگار |
| شـب و روز و گردان سپـهر آفريد |
| چو بـهرام و کيوان و مـهر آفريد |
| ازويسـت پيروزي و فرهي |
| دل و داد و ديهيم شاهنـشـهي |
| هـميشـه دل ما پر از داد باد |
| دل زيردسـتان بـه ما شاد باد |
| سـتايش نيابد سر سفـلـه مرد |
| بر سـفـلـگان تا تواني مـگرد |
| هـمان نيز با مرد بدخواه راي |
| اگر پـندگيري بـه نيکي گراي |
| ز بخشش هرانکس که جويد سپاس |
| نـخواندش بخشنده يزدانشناس |
| سـتانـنده گر ناسـپاسـت نيز |
| سزد گر ندارد کـس او را بـه چيز |
| هراسان بود مردم سـخـتکار |
| کـه او را نباشد کسي دوسـتدار |
| وگر سسـتي آرد بـه کار اندرون |
| نـخواند ورا رايزن رهـنـمون |
| گر از کاهـلان يار خواهي بـه کار |
| نـباشي جهانـجوي و مردمشمار |
| نـگر خويشـتـن را نداري بزرگ |
| وگر گاه يابي نـگردي سـترگ |
| چو بدخو شود مرد درويش خوار |
| هـمي بيند آن از بد روزگار |
| همـهسالـه بيکار و نالان ز بخت |
| نـه راي و نه دانش نه زيباي تخت |
| وگر بازگيرند ازو خواسـتـه |
| شود جان و مغز و دلش کاسـتـه |
| بـه بي چيزي و بدخويي يازد اوي |
| ندارد خرد گردن افرازد اوي |
| نـه چيز و نه دانش نه راي و هنر |
| نـه دين و نه خـشـنودي دادگر |
| شـما را شب و روز فرخـنده باد |
| بدانديش را جان پراگـنده باد |
| برو مـهـتران آفرين ساخـتـند |
| خود از سوک شاهان بپرداخـتـند |
| چو نه سال بگذشت بر سر سپـهر |
| گـل زرد شد آن چو گلـنار چـهر |
| غـمي شد ز مرگ آن سر تاجور |
| بـمرد و به شاهي نبودش پـسر |
| چـنان نامور مرد شيرينسـخـن |
| بـه نوي بـشد زين سراي کهـن |
| چـنين بود تا بود چرخ روان |
| توانا بـه هر کار و ما ناتوان |
| چهـل روز سوکش همي داشتند |
| سر گاه او خوار بـگذاشـتـند |
| بـه چـندين زمان تخت بيکار بود |
| سر مـهـتران پر ز تيمار بود |
| نـگـه کرد موبد شبسـتان شاه |
| يکي لالـه رخ ديد تابان چو ماه |
| سر مژه چون خـنـجر کابـلي |
| دو زلفش چو پيچان خط مغولي )?( |
| مسـلـسـل يک اندر دگر بافته |
| گره بر زده سرش برتافـتـه |
| پري چـهره را بچـه اندر نـهان |
| ازان خوبرخ شادمان شد جـهان |
| چهل روزه شد رود و مي خواستند |
| يکي تـخـت شاهي بياراستـند |
| بـه سر برش تاجي برآويخـتـند |
| بران تاج زر و درم ريخـتـند |
| چـهـل روز بگذشت بر خوبچهر |
| يکي کودک آمد چو تابـنده مـهر |
| ورا موبدش نام شاپور کرد |
| بران شادماني يکي سور کرد |
| تو گفـتي همي فره ايزديسـت |
| برو سايه رايت بـخرديسـت |
| برفـتـند گردان زرين کـمر |
| بياويخـتـند از برش تاج زر |
| چو آن خرد را سير دادند شير |
| نوشـتـند پـس در ميان حرير |
| چـهـل روزه را زير آن تاج زر |
| نـهادند بر تـخـت فرخ پدر |
