| ز شاپور زانگونـه شد روزگار |
| کـه در باغ با گـل نديدند خار |
| ز داد و ز راي و ز آهـنـگ اوي |
| ز بـس کوشش و جنگ و نيرنـگ اوي |
| مر او را بـه هر بوم دشـمـن نـماند |
| بدي را بـه گيتي نـشيمـن نـماند |
| چو نوميد شد او ز چرخ بـلـند |
| بـشد ساليانـش بـه هفـتاد و اند |
| بـفرمود تا پيش او شد دبير |
| ابا موبد موبدان اردشير |
| جواني کـه کـهـتر برادرش بود |
| بـه داد و خرد بر سر افـسرش بود |
| ورا نام بود اردشير جوان |
| توانا و دانا بـه سود و زيان |
| پـسر بد يکي خرد شاپور نام |
| هـنوز از جـهان نارسيده بـه کام |
| چـنين گـفـت پـس شاه با اردشير |
| کـه اي گرد و چابـک سوار دلير |
| اگر با مـن از داد پيمان کـني |
| زبان را بـه پيمان گروگان کـني |
| کـه فرزند مـن چون بـه مردي رسد |
| بـه گاه دليري و گردي رسد |
| سـپاري بدو تـخـت و گنج و سـپاه |
| تو دسـتور باشي ورا نيکخواه |
| مـن اين تاج شاهي سـپارم بـه تو |
| هـمان گـنـج و لشـکر گذارم به تو |
| بـپذرفـت زو اين سـخـن اردشير |
| بـه پيش بزرگان و پيش دبير |
| کـه چون کودک او بـه مردي رسد |
| کـه ديهيم و تاج کيي را سزد |
| سـپارم هـمـه پادشاهي ورا |
| نـسازم جز از نيکخواهي ورا |
| چو بـشـنيد شاپور پيش مـهان |
| بدو داد ديهيم و مـهر شـهان |
| چـنين گـفـت پـس شاه با اردشير |
| کـه کار جـهان بر دل آسان مـگير |
| بدان اي برادر کـه بيداد شاه |
| پي پادشاهي ندارد نـگاه |
| بـه آگـندن گـنـج شادان بود |
| بـه زفـتي سر سرفرازان بود |
| خـنـک شاه باداد و يزدان پرسـت |
| کزو شاد باشد دل زيردسـت |
| بـه داد و بـه بخشـش فزوني کـند |
| جـهان را بدين رهـنـموني کـند |
| نـگـه دارد از دشمـنان کـشورش |
| بـه ابر اندر آرد سر و افـسرش |
| بـه داد و بـه آرام گـنـج آگـند |
| بـه بـخـشـش ز دل رنـج بپراگند |
| گـناه از گـنـهـکار بـگذاشـتـن |
| پي مردمي را نـگـه داشـتـن |
| هرانـکـس کـه او اين هنرها بجست |
| خرد بايد و حزم و راي درسـت |
| بـبايد خرد شاه را ناگزير |
| هـم آموزش مرد برنا و پير |
| دل پادشا چون گرايد بـه مـهر |
| برو کامـها تازه دارد سـپـهر |
| گـنـهـکار باشد تـن زيردسـت |
| مـگر مردم پاک و يزدان پرسـت |
| دل و مـغز مردم دو شاه تـنـند |
| دگر آلـت تـن سـپاه تـنـند |
| چو مـغز و دل مردم آلوده گـشـت |
| بـه نوميدي از راي پالوده گـشـت |
| بدان تـن سراسيمـه گردد روان |
| سـپـه چون زيد شاه بيپـهـلوان |
| چو روشـن نـباشد بـپراگـند |
| تـن بيروان را بـه خاک افـگـند |
| چـنين هـمـچو شد شاه بيدادگر |
| جـهان زو شود زود زير و زبر |
| بدوبر پـس از مرگ نـفرين بود |
| هـمان نام او شاه بي دين بود |
| بدين دار چـشـم و بدان دار گوش |
| کـه اويسـت دارنده جان و هوش |
| هران پادشا کو جزين راه جـسـت |
| ز نيکيش بايد دل و دسـت شـسـت |
| ز کـشورش بـپراگـند زيردسـت |
| هـمان از درش مرد خـسروپرسـت |
| نـبيني کـه دانا چـه گويد هـمي |
| دلـت را ز کژي بـشويد هـمي |
| کـه هر شاه کو را سـتايش بود |
| هـمـه کارش اندر فزايش بود |
| نـکوهيده باشد جـفا پيشـه مرد |
| بـه گرد در آزداران مـگرد |
| بدان اي برادر کـه از شـهريار |
| بـجويد خردمـند هرگونـه کار |
| يکي آنـک پيروزگر باشد اوي |
| ز دشمـن نـتابد گـه جـنـگ روي |
| دگر آنـک لـشـکر بدارد بـه داد |
| بداند فزوني مرد نژاد |
| کـسي کز در پادشاهي بود |
| نـخواهد کـه مـهـتر سـپاهي بود |
| چـهارم کـه با زيردسـتان خويش |
| هـمان باگـهر در پرسـتان خويش |
| ندارد در گـنـج را بستـه سـخـت |
| هـمي بارد از شاخ بار درخـت |
| بـبايد در پادشاهي سـپاه |
| سـپاهي در گـنـج دارد نـگاه |
| اگر گـنـجـت آباد داري بـه داد |
| تو از گـنـج شاد و سـپاه از تو شاد |
| سـليحـت در آرايش خويش دار |
| سزد کـت شـب تيره آيد بـه کار |
| بـس ايمـن مـشو بر نگهدار خويش |
| چو ايمن شدي راست کـن کار خويش |
| سرانـجام مرگ آيدت بيگـمان |
| اگر تيرهاي گر چراغ جـهان |
| برادر چو بـشـنيد چـندي گريسـت |
| چو اندرز بـنوشـت سالي بزيسـت |
| برفـت و بـماند اين سـخـن يادگار |
| تو اندر جـهان تـخـم زفـتي مـکار |
| کـه هـم يک زمان روز تو بـگذرد |
| چـنين برده رنـج تو دشـمـن خورد |
| چو آدينـه هر مزد بـهـمـن بود |
| برين کار فرخ نـشيمـن بود |
| مي لـعـل پيش آور اي هاشـمي |
| ز خـمي کـه هرگز نـگيرد کـمي |
| چو شست و سه شد سال شد گوش کر |
| ز بيشي چرا جويم آيين و فر |
| کـنون داسـتانـهاي شاه اردشير |
| بـگويم ز گـفـتار مـن يادگير |
