|
نویسنده محمد علی جمالزاده
|
|
۰۹ آبان ۱۳۸۶ |
|
هیچ جای دنیا تر و خشک را مثل ایران با هم نمیسوزانند. پس از پنج سال در به دری و خون جگری هنوز چشمم از بالای صفحهی کشتی به خاک پاک ایران نیفتاده بود که آواز گیلکی کرجی بانهای انزلی به گوشم رسید که «بالام جان، بالام جان» خوانان مثل مورچههایی که دور ملخ مردهای را بگیرند دور کشتی را گرفته و بلای جان مسافرین شدند و ریش هر مسافری به چنگ چند پاروزن و کرجی بان و حمال افتاد. |
|
آخرین بروز رسانی ( ۰۹ آبان ۱۳۸۶ )
|
|
ادامه مطلب ...
|